Ogrody Botaniczne Singapuru Singapur – zwiedzanie centrum.

Przyszła jesień – wychodzę z kąta…

Dzisiaj rozpoczęła się kalendarzowa jesień. W nocy padało, ranek przywitał nas temperaturą w okolicy 7 stopni, ale wraz z kolejną godziną pogoda stawała się łaskawsza, a ja nabierałam energii do działania.

Pierwsze wyzwanie jakie w zeszłym tygodniu postawiła przed nami Ula, polegało na opisaniu swojego miejsca pracy blogowej. Wtedy pisałam, że bez względu na to, gdzie zaczynam myśleć lub pisać, zawsze ostatecznie muszę wylądować w swoim kącie.

Ponieważ lubię duże monitory, nie pracuję na laptopie. Siadam do komputera stacjonarnego, który stoi w kącie jednego z pokoi. Kącik jest całkiem sympatyczny, ale ma jeden olbrzymi mankament, nie dociera tam naturalne światło. Teoretycznie nie spędzam tam dużo czasu, ponieważ moim podstawowym narzędziem z dostępem do internetu jest tablet. Na nim czytam, komentuję, a nawet piszę dłuższe teksty. Jednak gdy zabieram się do rzeczy „na poważnie”, siadam do dużego ekranu.

Jesień i coraz krótsze dni sprawią, że będę zwalniała obroty. Oznacza to, że zacznę więcej czasu spędzać w domu, również przed komputerem. A skoro tak, to postanowiłam to sobie umilić.

Robię to góra dwa razy w roku… Właśnie koło jesieni i wczesną wiosną, gdy przyroda budzi się na nowo. Zimą nie, bo wraz z początkiem grudnia lubię czuć świąteczną atmosferę. Latem tego nie potrzebuję, bo co innego mnie zaprząta. Ale jesień – jesień jest odpowiednia. Lubię łapać ostatnie promienie słońca. Patrzeć na drzewa, które jeszcze nie stoją nagusieńkie. Z mojego kąta tego nie zrobię. Dlatego dwa razy w roku przenoszę manele i siadam tutaj – przecież nie mogę marnować inspirującego widoku.

Siedzenie tu nie jest zbyt praktyczne. To salon, centrum życia Naszej Rodziny. Wszystko widzę, słyszę, ja jestem na widoku. Ale muszę naładować baterie. Muszę zyskać energię na późniejsze przezimowanie w kącie. A po zimie – byle do wiosny.

Wtedy wraz z pierwszymi oznakami zieleni, wychodzę z kąta i sycę oczy kiełkującą zielenią. Latem? Latem mam tyle energii, że starcza mi jej nawet na ciemny kąt.

Zatem od dzisiaj moje miejsce pracy blogowej wygląda tak:

jesienne miejsce pracy 05

Oczywiście towarzyszą mi też bardziej tradycyjne narzędzia pracy. O swojej słabości do kalendarzy i notesów wspominałam w trakcie trwania wyzwania, a w komentarzach przyznawałam się do tego, że mi także musi towarzyszyć gorąca herbata.

jesienne miejsce pracy 06

jesienne miejsce pracy 10

Nie wspominałam za to nigdzie, że uwielbiam trawy. Jesienią obowiązkowo te czerwone. Dlatego wszystko mam ustawione tak, aby było praktycznie (w zasięgu ręki)…

jesienne miejsce pracy 07

i przyjemnie (w zasięgu wzroku)…

jesienne miejsce pracy 08
jesienne miejsce pracy 09
Ja dzisiaj swoją energię wykorzystałam na przeprowadzkę.

A Wam jak minął pierwszy dzień jesieni?

Nie chcesz stracić kolejnych wpisów – możesz je śledzić za pomocą
Follow
Zapraszam do komentowania i kolejnych odwiedzin. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.

Poprzedni wpis
Następny wpis
  • Nasze lisy są mniej muzykalne

  • mieszkam na obrzeżach małego miasteczka, na wzgórzu, tuż przy lesie i chronionym pasie zieleni – stąd takie klimaty a filiżanka to prezent od męża – tylko ja mam prawo z niej pić

  • Mieszkasz w raju?,no i ta kocia filiżanka…cudna.

  • a jaki jest odgłos lisa? hehe polecam piosenkę Ylvis – The Fox (What Does The Fox Say?)

  • no to ja takiego .klimatu. zazdroszczę!

  • wiesz u nas słychać dzwonki szwajcarskich krów i owiec, po niebie latają drapieżniki (tak chłopcy nazywają każdego większego ptaka) a na taras potrafi wejść lis i przez szybę oglądać telewizję. Mało tego po schodach potrafi wejść sarna! – uroki szwajcarskiej wioski

  • OMG, ale widoki. Przecudnie, wcale się nie dziwię, że wolisz spędzać czas w tym miejscu nawet kosztem skupienia. Też wolę siedzieć w "salonie" z dużymi oknami, chociaż czasami trudno o skupienie. Niestety nie mam tak pięknych widoków za oknem

  • ale widzę że masz dobry gust

  • z jakością postów bywa różnie ale w tym miejscu siedzi mi się przyjemniej

  • jak cudownie! w takim miejscu na pewno powstają wspaniałe, inspirujące posty:)

  • uroki mieszkania na wsi no, powiedzmy w małym miasteczku

  • postęp – postępem, a najlepsze są stare, sprawdzone metody i narzędzia

  • Jakie piękne miejsce do blogowania! Siedziałabym tam non- stop! Z książką i herbatą (gorącą, zieloną!), ewentualnie z komputerem :). Zazdroszczę :).

  • Widok rzeczywiście masz przepiękny, tylko pozazdrościć
    Widzę, że mamy że sobą wiele wspólnego, ja też głównie ze smartfona czymś i piszę, ale jak coś więcej to tylko PC

  • też je lubię, sadzę z uporem maniaka, chociaż mi nigdy nie przetrwały zimy

  • łał! ale masz piękny widok za oknem!

    czerwone trawy – ślicznie wyglądają